ட்ரங்கு பெட்டிக் கதைகள் நண்பர்கள் விமர்சனம்

நூல் வெளியாகி பத்து நாட்களுக்கும் மேலாகிவிட்டது. நண்பர்களிடமிருந்து ஓரளவுக்கு நல்ல செய்தியாகத் தான் வந்திருக்கிறது.

நண்பர்களது கருத்துகளை ஒரே திரட்டாகப் பார்ப்பது சந்தோஷமாக இருக்கிறது.

 ****

ட்ரங்கு பெட்டிக் கதைகள் குறித்து எழுத்தாளர் கலைச்செல்வி

டிரங்கு பெட்டிக்கதைகள் படித்தேன். எழுத்தாளர் ஜீவ கரிகாலன் ன் சிறுகதைத் தொகுப்பு. அவரின் முகம் வேறாக அறிந்திருந்தேன். எழுத்தாளர் என்பதும் இத்தனை காத்திரமான எழுத்தாளர் என்பதும் அதை படித்த பிறகே புரிந்தது. அதிலும் இரண்டு கதைகள் மிகவும் பிடித்திருந்தன. ஒன்று கணையாழியில் வெளியான கதை. சைக்காலஜி படித்த இளைஞன் ஒருவனின் எதிர்பாராத மரணத்தை அவனே அணுகியிருந்த விதமாக காட்டி .. எதிர்பாராதவிதமாக கதையை முடித்திருப்பது யாரும் எதிர்பாராதது. படித்த பிறகு மீண்டும் கீழிருந்து மேலாக படித்தேன். கனத்தை உள் வாங்க முடிந்தது. பொதுவாக எல்லா கதைகளும் வசனங்களால் நகர்த்தப்படுகின்றன. சில இடங்களில் அது பலமே. அடுத்தது மஞ்சள் பூ. தகப்பனும், மகளும், சூழலும், பூவும் அந்நியப்பட்டு மொழிப்பெயர்ப்பு கதைக்குரிய தன்மையை தந்தாலும் நுணுக்கமாக அணுகியிருக்கும் விதம் அருமையாக இருந்தது. தோழர் ஜீவகரிகாலனின் இம்முகம் மிகவும் பொலிவானது. வாழ்த்துகள் தோழர் ஜீவ கரிகாலன்

 ****

ட்ரங்கு பெட்டிக் கதைகள் குறித்து கவிஞர் பிறைமதி

தொடர் பணியின் காரணமாக ஒரு வாரமாய் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் படித்து வந்த நண்பர் ஜீவ கரிகாலன் அவர்களின் " ட்ரங்கு பெட்டி கதைகள் " இப்போதுதான் படித்து முடித்தேன். முதல் 5 அல்லது 6 பக்கங்கள் சிறு தொய்வை கொடுத்தது ( எனக்கு மட்டுமாகக் கூட இருக்கலாம்) அதற்கு அடுத்து வந்த அத்தனை கதைகளுமே சிறப்பு. ஒரு மகளை பெற்றவன் என்ற வகையில் " மஞ்சள் பூ " வை கவலையுடனே கடக்க முடிந்தது அருமை. 

தூத்துக்குடி கேசரி - அழகாய் நகர்த்தியிருந்தார்.
வசந்த மண்டபத்தின் சாபம் - செம்ம
தேய்பிறை, மேற்கிலிருந்து - இரண்டையும் முடித்ததும் சிறிது நேரம் என்னை ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டேன்.

சிறப்பான எழுத்து நடை. அனுவனுவாய் நடந்து கொண்டிருக்கும் சிறு அசைவுகளைக் கூட விடாமல் பதிவு செய்துள்ளார் எழுத்தாளர்.

அவரின் உள்ளாசை ஓவியங்களில் இருக்கிறது என்பதை பக்கத்திற்கு ஒரு வரியிலேனும் அழகான வார்த்தைகளால் பதிந்துள்ளார்.

வாழ்க வளர்க.

அலாதி
பிரியமுடன்
-- பிறைமதி

 ****

ட்ரங்கு பெட்டிக் கதைகள் குறித்து இயக்குநர் திண்டி பரத்

அண்ணன் ஜீவ கரிகாலனின் சிறுகதைத் தொகுப்பான “ட்ரங்கு பெட்டிக் கதைகள்” நேற்று வெளியீட்டின் போதே அவரிடம் கையெழுத்திட்டு வாங்க முடிந்தது. இன்று முழுவதுமாக படித்தும் முடித்துவிட்டேன். அண்ணன் அவர்களின் எழுத்துப் பற்றி பேசவோ எழுதவோ எனக்கு அனுபவம் போதாது. அண்ணன் மேல் இருக்கும் அபிமானத்தில் படிக்க ஆரம்பித்தாலும், புத்தகத்தின் சுவாரஸ்யத் தன்மைனாலேயே அதை முழுவதுமாக படிக்க முடிந்தது. அப்புத்தகத்தில் லயித்துப் படித்து சில வரிகளில் இங்கு பதிவிடுகிறேன்.

“…நேராக எனக்கு எதிரில் வந்து அமர்ந்தாள். சற்றுப் பூசிய உடல் தான். சுமாரான உயரம். தன் உடல் மேல் அதிகம் அக்கறை கொள்ளாதவளாய், அதை வெளிப்படுத்த உதவாத சேலை அது. அவ்வப்போது என்னைப் பார்த்தால். அது எதிரில் இருக்கிறேன் என்கிற ஒரே ஒர் அந்தஸ்து மட்டுமே. கரிசனமல்லை…”

“…நீயும் நானும் பார்த்துக்கிட்டிருக்கிற நிலாவை ஒரே ஜன்னலில், ஒன்னாப் பார்க்க முடியுமான்னு கேட்டேன்…”

“…அதுவரை என் கண் கூசச் செய்யும் அவளுடைய கூர் கண்கள், நான் வருவதை அறிந்ததும் ஓரக்கண்ணால் பார்த்துவிட்டு ஒளிந்துகொண்ட நொடி… அது எனக்கான நொடி. எனக்கான கணம்…”

இன்னும் இன்னும் நிறைய மேற்கோள் காட்ட வேண்டும் என நினைத்தேன். சிலது ஒரு பத்தியையும் தாண்டிப் போய்க் கொண்டிருந்தது. எனவே சுருக்கமாக கூறும் பொருட்டு இந்த மூன்று வாக்கியங்களை மட்டும் மேற்கோள் காட்டுகிறேன். அண்ணே, வாழ்த்துகள்.

அன்புடன்,

தம்பி பரத்

 ****

எழுத்தாளர் இன்பா சுப்ரமணியன் அவர்களுன் பதிவு

ஜீவ கரிகாலனின் தூத்துக்குடி கேசரி... 
செம ஜாலியான கதை...

ஜாலியாக சமையல் செய்யும் செட்டியைத் தேடி இருவர் வரக்காப்பி குடிச்சுட்டு மட்டப்பாறை தாண்டி திருக்கம்பட்டி, சல்லகுளம்,மார்க்கமா பயணிக்கும் கதையில் நாமும் அங்கங்கு அம்மாயி,பாட்டன், பெரியப்பனோடு கதச்சு செட்டி வீட்டை அடைகிறோம்.. கதை சொ

ல்லி ஜீவ கரிகாலன் நம்மையும் கூட்டிச் செல்கிறார். காட்சியாய் விரியும் கதையில் நாமும் விவாதிக்கிறோம்.. 
சமையல் செட்டி தூத்துக்குடி கேசரி ஸ்பெஷலிஸ்ட். 
சமையல் செட்டி செய்தது தூத்துக்குடி கேசரி இல்லண்டு ஒரு விவாதம் கிளம்புகிறது. 
கேசரி ஸ்பெஷல்... (எனக்கு இப்போ வேணும் ) நா அதுல தூத்துக்குடி போட்டேன் தூத்துக்குடி போட்டென்னு செட்டி சொல்ல, பொய்ன்னு சொல்கிறார் அருள்.
இப்படியான ஒரு சுவைமிகு உரையாடல் முடிவில் தெரிகிறது செட்டி கேசரியில் போட்டது " டூட்டிஃப்ரூட்டி" 
இடையில் கதை நகர்த்தியிருக்கும் விதம் செம ரகள.. 
உப்ஃஃ.. சிரித்துச் சிரித்துக் கண்ணில் நீர்.. 
ஜீவ கரிகாலன் ஒவ்வொரு கதையும் ஒருவிதமாக எழுதியுள்ளார்.. 
தொடர்ந்து எழுதுவேன்..

#செட்டியார் சமையல் * என்பது சரியாக இருக்காது. கல்யாணங்களில் சமையல் செய்பவர்கள் செட்டு சமையல்க்காரர்கள் என அழைக்கப்படுவர். செட்டு சமையல் என்பது திரிந்து செட்டி சமையல் பின் செட்டியார் என திரிந்து விட்டது போலும்.. 
நிற்க, அந்தச் சமையல் செட்டி என் உணர்வுகளில் சற்று பருமனான, நறைத்த நெளி முடியோடு, நெற்றியில் சந்தனப் பொட்டு வைத்து, முரட்டு குழந்தை போல் பிடிவாதம் நிறந்தவராக ஒரு காட்சி எனது நினைவுகளில். 
நிற்க, இடுப்பில் ஒரு மனிபர்ஸ் வக்கப்பட்ட பச்சை பட்டை பெல்ட் அனிந்திருப்பார் போலும்... வெகுளியாக ஒரு புறம் இருந்தாலும் , மிகவும் பிடிவாதமான , ஒரு மனிதன் போலும்... கொஞ்சம் மொன்னை நாக்கோ?? அருமை.. ஜீவாவிடம் இத்தகைய ஹாஸ்யம் நிறைந்து இருப்பது வரவேற்கத்தக்கது..

இன்று கேசரி ஸ்பெஷல். :

****

  ****

***ட்ட்ரங்கு பெட்டிக் கதைகள் குறித்து பதிப்பாளர், எழுத்தாளர், விமர்சகர், கவிஞரல்லாத கவிஞர் வேடியப்பன் அவர்கள் எழுதியது

மை போட்டு மாடு கண்டுப்பிடிக்கிற கதை !

நண்பர் ஜீவ கரிகாலன் எழுத்தி வெளிவந்துள்ள ட்ரங்கு பெட்டிக் கதைகள் சிறுகதைத் தொகுப்பு வெளியீட்டு விழா நேற்று இக்‌ஷா மையத்தில் மிகச்சிறப்பாக நடைபெற்றது

பொதுவா ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம்பாங்கல்ல. அப்படித்தான். ஆனா நான் ரெண்டு கதைய படிச்சிட்டு விமர்சனம் எழுத ஆரம்பிச்சிட்டேன்.

ஊர்ப்பக்கம் வீட்டுக்கு நாலு ஆடு மாடு இருக்கிறதும், அதுல ஒன்னு எங்கையாவது திசைமாறி காணாப் போறதும் நடக்கும்தானே? . அப்படிப் போகும்போது அதை எப்படிக் கண்டுபிடிப்பாங்க தெரியுமா?

வழி-1 .

தோரயமா மேய்ச்சல்காரன் சொல்ற மேய்ச்சல் பாதை அடையாளங்களையும், காணாமப் போன மாட்டோட குணத்தையும் வெச்சு சுத்துவட்டாரத்தில நடையா நடந்து தேடிப்பாப்பாங்க. கழுத கெட்டா குட்டிச்சுவரு மாதிரிதான் இந்த மாடு காணாமப் போற கதையும். மிஞ்சு மிஞ்சுப் போனா பக்கத்து தோட்டத்து வைக்கப்போர்ல தலையவுட்டு கொடைஞ்சுகிட்டி நிக்கும். இல்லாட்டி எங்கையாவது பச்சையில் பூந்து வெளையாடிட்டி சண்டையமூட்டிவிடும். தோட்டக்காரன் பிடிச்சு கட்டிப் போட்டிருப்பான். பொறுப்பா பேசி சமாதானமாப் போனா மாட்டை மீட்டரலாம். இல்லாட்டி மேஞ்சதுக்கு நஷ்ட ஈடுதான். வேலை முடிஞ்சது. இது ஒரு எதார்த்தமான அனுபவம்

வழி-2

முதல் வழிங்கிறது நம்ம கண்ணுபடுற எல்லைக்குள்ள மாடு கிடைச்சிடும். ஆனா உண்மையாவே மாடு வழி மாறி திக்குத் தெரியாம எங்கையாவது போயிடுச்சுன்னா ரொம்பக் கஷ்டம்தான். நாலஞ்சு நாளானாலும் கிடைக்காது. அப்போ இருக்கவே இருக்கு சாமியாடி, கோயில் குளம் இப்படி. அப்படியொன்னுதான் வெத்தலைல மைப்போட்டுப் பாக்கிறது.

வெத்தலைல மைபோட்டு ஜோசியர் காட்டுவார். அதோ தெரியுதுபார் உங்க மாடு. பசியோட கட்டிப்போட்டு வெச்சிருக்காங்க பாருங்க. தெரியுதான்னு அதட்டிக் கேட்டா மாட்டப் பரிகொடுத்தவன் தெரியுது சாமின்னு சொல்லிடுவார். இங்கிருந்து காத்துவாக்கில 5 மைல் போனீங்கனா உங்க மாடு கிடைக்கும்மார். மாட்டத்தேடி காத்து அடிக்கிற தெசைல போக வேண்டியதுதான். காத்து காலைல மேக்க நோக்கி அடிக்கும், மதியம் வடக்க பாத்தடிக்கும். சாயங்காலம் கெழக்க அடிக்கும். அதுக்கூட பரவாயில்ல. காணாமப் போணது ஆடிமாசபோலன்னா எடைல சொழல்காத்துவேற அடிக்கும். அப்படிப்பட்ட நேரத்தில எந்தப் பக்கம் மாட்டத் தேடிப்போகன்னு கண்ணாம்முழி பிதுங்கும். கடைசில மாடு கெடைக்குமா கெடைக்காதான்னு உத்ரவாதமில்லாம உக்காந்திட்டிருக்கும்போது பத்துநாள் கழிச்சு அதுவா எங்கிருந்தோ கயித்த அத்துட்டு ஓடிவந்து அம்மான்னு நிக்கும். 
-----------
ஓகே இதெல்லாம் எதுக்குச் சொல்றேன்னா நண்பர் ஜீவகரிகாலனின் கதைகள் வெத்தைல மைப்போட்டு மாட்டத் தேடறமாதிரி கதைய கண்டுப்பிடிச்சுக்க வேண்டியதுதான். கதை இருக்கும். ஆணா கண்டுபிடிக்கனும். எதார்த்தமான அனுபவங்களை தருவதற்குப் பதிலாக , கச்சிதமான கதைச் சொல்லும் உத்திகளை வைத்துக்கொண்டு நம்மை சுழட்டி விடுகிறார். தேடி அலைஞ்சு தலை சுத்தி கிறுகிறுன்னு உக்கார வேண்டியுள்ளது.

குறிப்பு : இது இரண்டு கதைக்கான விமர்சனம் மட்டுமே (கதைகள்: 1. மஞ்சள் பூ. 2. மான்செஸ்டரிலிருந்து கரூர் வரை )

 ****

கவிஞர் அகரமுதல்வனின் கருத்து

ஜீவகரிகாலனின் கதைகள் அதீதத் தனங்கள் கொண்ட தளத்தில் பயணிக்கும் சின்னஞ்சிறிய வெளிப்பாடுகளில் இருந்து தொடங்குகிறது. அவரின் கதைகளில் உயரிய பார்வைகளைத் தேடுகிற வாசகனுக்கு அது கிடைக்கப்போவதில்லை. கதைகளுக்கும் அதைத் தரவேண்டும் எனும் கட்டாயம் இல்லை. கதைகளுக்குள் செழிப்பான குழப்பங்கள் அசரீரியைப் போல வாசகனுக்கு வந்து கொண்டேயிருக்கிறது. நிதானித்து நிதானித்து சுவாசிக்க வேண்டிய நறுமணத்தின் பண்பு இவரின் கதைகளுக்கு உண்டு.

நீரில் ஊறிக்கிடந்து குளிக்கும் ஒருவனின் உடல் பூத்துப்போகும் தருணத்தைப் இவரின் சில கதைகள் எனக்குத் தந்திருக்கிறது.

ட்ரங்குப் பெட்டிகள் வாழ்வின் மிச்சத்தையும் பழமையையும் தான் எமக்குத் தரவல்லது என்று நாம் நம்புவது உண்மை கிடையாது. வாழ்வின் கடந்த காலங்களின் இரத்தப் பிசுபிசுப்பை பிடிமானமாகக் கொண்டு அது எம்மை வாழத் தூண்டிக் கொண்டேயிருக்கும் ஒரு முதுசப் பொருள்.

வாழ்வின் மிச்சத்தை பரண்களில் கிடக்கும் ட்ரங்குப் பெட்டிகளில் வைப்பதைப் போல வாழ்வின் தரிசனங்களை கலையாக்கி இந்த ட்ரங்குப் பெட்டியில் எமக்குத் தருவித்திருக்கும் ஜீவகரிகாலனுக்கு வாழ்த்துக்கள்.

   - அகரமுதல்வன் 

 ***

ட்ரங்கு பெட்டி கதைகள் -ஜீவ கரிகாலன்
------------------------------------------------

நான் இதை எழுதும் வேளை இங்கு மழை பெய்து கொண்டிருக்கிறது. (எங்கு கதை முடிந்ததோ அங்கிருந்துதானே தொடங்க வேண்டும்.) எவ்வளவு வெம்மையோ அவ்வளவு குளிர்த்துகிறது இந்த கதைகள். 

மிகைப்படுத்தாத சமநிலை எல்லா கதைகளையும் சுற்றி, ஊடுருவ ஏதுவான ஒரு நீர்ம தன்மையை உருவாக்குகிறது. அதனாலே அதன் மையம் எப்போதும் தன் வெதுவெதுப்பை தக்க வைக்கிறது.

கதை முழுக்க நிறைந்து கிடக்கும் படிமங்களும், ஓவிய பாங்கும், இசங்களையும் அவ்வளவு எளிதாக கடக்க முடியாத, நின்று ரசிக்க வைக்கும் அழகியலையும் தாண்டி இயல் வாழ்க்கையின் மீது நிகழ்த்த கூடிய பார்வை அசாதாரணமானது. கதைகள் வெறும் புனைவுகள் தானே என்று சொல்ல முடியாத அளவுக்கு அவை எளிமையை கொண்டாடுகிற பக்குவம் எவ்வளவு உழைப்பை ,காலமற்ற சிந்தனையை எடுத்து கொண்டது என்று வாசிக்கும் போதே புலப்படுகிறது.

கடவுளை பற்றி பேசுவது போல அன்பையே பேசுகிறது. காதலை, பிரிவை பேசுவதை போல அன்பையே பேசுகிறது. ஞானமும் , திறனும், பல்நோக்கு பார்வையும் அவ்வளவு எளிதாக உடைக்கப்படும் போது மனிதர்களை அபத்தங்களின் வழியாக compare செய்கிறது

கனவுலகம் தான் எனக்கு நிஜவுலகம் என்பது ஒரு மாயை போல சுற்றி கொண்டிருப்பதன் உள்ளே limitation களில் சோர்ந்துவிடும் மனிதனை தட்டி எழுப்புகிறது. நிஜ உலகத்திலிருந்து விழித்து கொள்ள அவனுக்கு அது தேவையாக இருக்கிறது.

அளவான படிமங்களும், fringe of concious உம் கதையோடு ஒன்றி போய் விடுவதனாலேயே திகட்டாத ஒன்றாய் இருக்கிறது. படிமங்களின் உள்ளே நிகழ வேண்டிய பயணமும், கதையின் மைய நீரோட்டமும் தனித்து இயங்குவது நம்மை கதையிலிருந்து வெளியே வீசிவிடாதவாறு அமைந்து வாசிப்பை எளிதாக்குகிறது.

வண்ணங்களும், அவற்றின் இயக்கங்களும் கதை முழுக்க பரவி ஓவிய அறிவில் கதையில் வருவது போல தூத்துக்குடி கேசரியாக இருந்த என்னை டூட்டி ஃபுரூட்டியாக மாற்றியது.

ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத சம்பவங்களின் மீது மனம் ஏற்படுத்துகிற பிரக்ஞையற்றதன் விளைவுகளை "தேய்பிறை" கதை காட்சிப்படுத்தும் வேறு உலகத்தில் தான் எவ்வளவு ஒரு அழகான உலகம். சட்டென்று அந்நியமாகிவிடுகிற மரணம் உணரும் மனத்தில் தான் எவ்வளவு தாய்மை.

"மஞ்சள் பூ" கதை மனதை நெகிழ வைத்த தகப்பனின் அன்பு. ஜென்சியின் அந்த மாற்றம் பிரிவின் மீது நாம் வைத்திருந்த எதிர்பார்ப்பு நிகழ்ந்துவிட்டதை போல நம்பமுடியாததாகிறது. உருக உருக ஏற்றுகொள்ளும் ஒரு தந்தையை மீறி நிற்கிற பருவம் திரும்ப சொல்லப்பட்ட கிளாரா கரடியின் உருவாக்கத்தை போலவே காலசாட்சியாக மாறுகிறது.

"நீரோடை" - எல்லா கனவுகளுக்கும் ஒரு நம்பிக்கை இருக்கிறது. ஏனெனில் கனவுகள் புள்ளியின் நீட்சியாக இருந்ததை மனம் நம்ப விரும்புகிறது. விடுதலையும், பசியும் இருப்பின் மீது விளங்கி கொள்ள முடிந்த பிடிப்பை உணர்த்துகிறது. மரணமோ அதன் எதிர்முனையில் தன் பிடியை தளர்த்துகிறது.

பொதுவாக எல்லா கதைகளிலும் உள்ள படிம நேர்த்தியும், கதாபாத்திரங்களும் மனதிலே தங்கிவிடுகின்றன.

"புறாவின் கால்நகங்களில் ஒட்டியிருக்கும் இதயத்தின் வண்ணம்".... விடுதலையை, இளைப்பாறுதலை, அமர்ந்து எழும் போது கூர்நகங்கள் அழுத்தும் வலியை வண்ணமாக எஞ்சுவதை திரும்ப திரும்ப வாசித்து கொண்டிருந்தேன்.

ஒலிவியா தன் துப்பாக்கியை வளர்ப்பு மிருகத்தை போல் தடவி கொடுக்கிறாள். ஜென்சியின் அப்பா ஒரு பனிகட்டியை உயர வீசி அழுகை உடைகிறான். சிவப்பு ஒழுகி ஓயும் ஒரு கோடு ஒன்றை முத்தமாக பார்க்கிறான் ஒருவன். கடற்கரை மண்உப்பலில் வைத்திருக்கும் படகு நிழலில் ஒருவன் என எல்லா கதைகளிலும் விரவி கிடக்கும் அழகியலை வியந்து கொண்டே இருக்கிறேன்.

ஒரு நிறைவான வாசிப்பை தந்த இந்த கதைகள் எனக்கு நிறைய கனவுகளை திறந்துவிட்டிருக்கிறது.

நான் நனைவேன் ஓய்ந்த மழை அமைதியில்.

ஜீவ கரிகாலன் அண்ணனுக்கு என் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்.

பிரியங்களுடன் 
அண்ணல்.

***

எழுத்தாளர் மதுமிதா ஸ்ரீ அவர்களின் கருத்து

' தேய்பிறை ' - கதை படித்து நான்கு நாட்கள் ஆகிறது . இது ஒருவரின் படைப்பு என்பதை அறிந்தும் இன்னமும் அந்த தாயுடனே பயணிக்கிறது மனம். மற்ற கதைகளுடன் விரைவில்.....

வாழ்த்துக்கள் ... நண்பர் ஜீவ கரிகாலன்
# டிரங்கு பெட்டி கதைகள் 
Collection of emotions .. All d best / 19/08/16

மயிர் புடுங்கி (பஜ்ஜி - சொஜ்ஜி 100)

என்னம்மோ பஜ்ஜி-சொஜ்ஜினு ஆரம்பிச்சுத் தொலச்சுட்டேன். இப்போ அந்தப் பேர எழுதும்போது இரத்தக் கண்ணீர் வருது. பஜ்ஜி சாப்பிட்டு இரண்டு மாதங்களாகிவிட்டன. அடடா இந்த சீரிஸில் 100வது பதிவாக எழுதறோமே ஏதாவது புது விஷயமா எழுதலாமேன்னு காலைல இருந்து யோசித்துக் கொண்டிருந்தபடி, ஐந்தரை மணிக்கெல்லாம் லைட்டைப் போட்டு தம்பியை எழுப்பிவிட்டதற்கு ‘சுப்ரபாதம்’ பாடினான். இரண்டு வருடம் தான் இளையவன் என்பதால் எனக்கு அண்ணின்னு ஒருத்தி வந்தா உன்னை அண்ணன்னு கூப்பிடுறேன்னு சொல்லியிருக்கான்.

இன்று அதிகாலையே தூக்கத்திலிருந்து அவனை எழுப்பி விட்டதற்காக என்னைப் பார்த்து உதிர்த்த வார்த்தை என்னவென்றால் “ஆமா இவரு பெரிய புடுங்கி”.

என்னடா இது ஐந்தரை மணிக்கு லைட்டைப் போட்டதற்கு அண்ணனைப் பார்த்து இப்படித் திட்டலாமா என்று நீங்கள் அறச்சீற்றம் கொள்ளலாம். அவனுக்குப் பத்து மணிக்கு லைட்டைப் போட்டாலும் கோபம் வரும். இரவா பகலா என்கிறீர்களா?

சரி பகலென்று வைத்துக் கொள்வோம்:

”ஏன் டா நீயெல்லாம் பெரிய எழுத்தாளன்னு சொல்றியே!! பீரோல தேடனும்னா பகல்ல ஜன்னலத் தொறந்து தேடனும்னு தோணாதா”

என்றபடி விளக்கைப் பட்டென அணைப்பான்.

இல்லை இரவென்று வைத்துக் கொண்டால்:

 “ இந்த ரூம்ல லைட்டப் போடும் போதே அந்த ரூம்ல லைட்டை ஆஃப் பண்ணனும்னு உனக்குத் தோணுமா தோணாதா “என்றபடி விளக்கைப் பட்டென அணைப்பான். நான் மட்டுமென்ன சும்மா விடுவேனா, தங்கைகளுடன் சேர்ந்து அவனைக் கலாய்ப்போம்,

”அவனுக்கு கல்யாணம் ஆச்சுன்னா அவனோட மனைவிக்கு அவன் ஏதாவது உன்னைக் கோபப்படுத்துனா வீட்ல இருக்குற லைட்டு ஃபேனை எல்லாம் ஆன் பண்ணு வழிக்கு வந்துடுவான்னு சொல்வோம்” என்று அவனைக் கடுப்பேத்துவோம். அப்புறம் எங்க நமக்கு மரியாதைக்கான வானிலை அறிக்கை.

விஷயம் என்னவென்றால், இதுவரை நான் என் நெருங்கிய நண்பர்களுக்கே அதிகம் அறிமுகப்படுத்தாதவன் என் தம்பி. வெறுமனே மின்சார சேமிப்பு மட்டுமல்ல, தன் 24 மணி நேரத்தில் பாத்ரூம் போவதிலிருந்து, என்னைத் திட்டும் வார்த்தைகள் வரை எல்லாவற்றிலும் ஒரு அட்டவணை இருக்கும், பட்டியல் இருக்கும் முன்திட்டம் இருக்கும். காலை தினம் எழுவதிலிருந்து, அலுவலகம் முடித்து வீடு திரும்பி, தூங்கும்வரை அவனது வாரநாட்கள் ஒரு நேர்க்கோட்டில் இருக்கும். அலுவலகத்திலிருந்து வந்தவுடன், மணிப்பர்ஸை வைக்கும் செல்ஃப் ரேக், போனை சார்ஜ் செய்யும் இடம் கூட மாறாது. யாராவது மாற்றி வைத்தால். எண்ணெயில் போட்ட பீ டி கடுகாய் தெறிப்பான் (என்ன சொல்ல இந்திய அரசாங்கத்திற்கே மரபணு மாற்றப்பட்ட கடுகை ஆதரித்துவிட்டது). இப்படி வாழ்பவன், தனக்கு சற்றே சம்பந்தமில்லாதவனை எப்படி மதிப்பான்.

“பெரிய புடுங்கியா?” என்று தான் கேட்பான்.

சின்ன வயதிலிருந்து நான் படுத்திய பாடும் அப்படி கிரிக்கெட் விளையாடும்போது (நாங்களிருவர் மட்டுந்தான்). எங்காவது பந்தடித்து போய்த் தொலைந்தது என்றால் அவன் தான் போய் தேடுவான். முள்செடியோ, குப்பை மேடோ. எனது பேட்டிங் முடிந்தவுடன் நான் தோற்றுவிட்டேன்.

“நீயே ஜெயிச்சதாக வச்சுக்கோ” என்று எஸ்கேப் ஆவேன். அவனுக்குப் பேட்டிங் பிடிக்க முடியாது. ஆனால் ஜெயிச்சிட்டேன் என்று சொல்வதால். அவனுக்கு டார்ச்சராக இருக்கும் அப்போதிருந்தே கேட்பான்.

“நீயென்னப் பெரிய புடுங்கியா” என்று.

வாங்கும் ஒவ்வொரு பொருட்களிலும் அவனுக்கு உறுதியானத் தேர்வு இருக்கும். அதற்கு சில சமயம் காரணங்கள் விநோதமாக இருக்கும் இருசக்கர வாகனம் வாங்குவதற்காகக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் சேமித்தான். அவன் கடனில் பொருள் வாங்கக் கூடாது என்கிற கொள்கை கொண்டிருந்தான். 2008 வாக்கில் எனது வேலை பறிபோனதில், இருசக்கர வாகனத்திற்கு டியூ கட்டாமல், வெளியேவும் எடுக்காமல். வீட்டிற்குள் பதுக்கி வைத்திருந்தது ஞாபகம் வந்தது. அவன் வாகனம் வாங்கும் போது முழுத்தொகைக் கட்டியே வாங்கினான். அதுவும் விக்ராந் எனும் வாகனம் ஏனென்றால் அவர் தேசியவாதியாம்.

கிரிக்கெட் பார்க்கும் போது பல முறை இன்னும் தோணி அவுட் ஆகலையா என்பேன். கிரிக்கெட் வெறும் சூதாட்டம் என்பேன்.

“இவரு பெரிய எழுத்தாளப் புடுங்கி” என்பான்.

விசயம் அவ்வளவு தான் அவனுக்கு நான் செய்யும் அநேகக் காரியங்கள் உருப்படியானவை அல்ல. ’எழுத்தாளன்’னு வீட்ல யாராவது பாராட்டுனாங்க என்றால் கூட அவனுக்குப் பிடிக்காது. நம்ம புத்தகம் வந்தபோது, அதை அவன் என் கண் முன்னே ஒரு சந்தோஷத்துக்காகக் கூடப் புரட்டிப் பார்க்கவில்லை. 'வா.மணிகண்டன்' எங்கள் குடும்பத்திலிருக்கும் பலர் அவரது வாசகர்கள், என் தம்பிக்கு ஏற்கனவே அறிமுகம், இருந்தும் புத்தக வெளியீட்டில் ஒரு மரியாதைக்குக் கூட ‘ஹல்லொ’ சொல்லாமல் பார்த்தும் பார்க்காமல், “ஒரு ஓரமாய் நின்றுக் கொண்டிருந்தார் உங்க தம்பி” என்று வா.ம சொல்லும் போது புரிந்தது. பிறகு தான் தெரிந்து கொண்டேன், அவனுக்கு வரயிஷ்டமில்லாது. அம்மாவின் வற்புறுத்தலால் தான் வந்தானென்றும் அறிந்தேன்.

‘ஏனென்றால் எழுத்தாளன்னா பெரிய புடுங்கியா என்ன.’

“பேங்க்ல உன் ஃப்யூச்சருக்குன்னு என்ன சேமிச்சிருக்க?” என்று கேட்டது ஞாபகம் வந்தது. அவனது கோபத்திலும் நியாயம் இருக்கிறது என்று அம்மாவும் அடிக்கடி சொல்லிவிட்டுப் போவார்.

அவனுக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை கிடையாது, பூஜைகளில் கலந்து கொள்ளமாட்டான். ஆனால் யாராவது வீட்டிற்கு மதப்பிரச்சாரம் செய்ய வந்தார்கள் என்றால் அவர்களுக்கு அர்ச்சனை நடந்தேறும்.

“ஏன்டா நம்ம சாமிங்க மீது உனக்கு தான் நம்பிக்கை இல்லையே!! அவுங்க வந்தா உனக்கு என்ன ப்ரச்சினை?”னு கேட்டா.

“நான் சாமியில்லைன்னு சொல்லல, கடவுள் இல்லைனு சொல்றேன்.” என்பான். கடவுள் மறுப்பு பேசுறவன், மயிரைப் புடுங்கு என்று சொல்றவன்.. ஏதோ சிங்க் ஆகுதுல்ல..

இப்படி எழுதிக்கொண்டிருக்கும் போது தேநீர் கோப்பையைத் தருவதற்காக வந்த அம்மாவும் இந்தத் தலைப்பைப் பார்த்து கண்டபடி ஏசினாள்.

அண்மையில் வெளியான என் சிறுகதைத் தொகுப்பில் அதிகமாக வரவேற்கப்பட்ட சிறுகதை “நீரோடை”, அவளுக்கும் கூடப் பிடித்திருந்ததாம். தொன்மத்தின் சுவடுகளை வரலாறு பதிந்து கொண்டேதானிருக்கிறது. அந்தத் தொடர்பை உணர முடியாதவர்களாக நாம் தான் மாறிப்போகின்றோம். இப்படித் தான் சில பண்பாடுகளென்ற, கலாச்சாரங்களென்ற நம்பிக்கைகளும், சடங்குகளும் தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டு, மறக்கடிக்கப்பட்டு சிதிலமடைந்து மூடநம்பிக்கைகளாக பாவிக்கப்பட்டும் மறைந்துவிடுகிறது.

இப்படியாக மறைந்துபோனவற்றை அகழ்ந்தெடுப்பது வெறும் மண்களுக்கு அடியிலிருந்து மட்டுமல்ல, மூடநம்பிக்கை என்று கைவிட்ட சடங்குகளில் கூட சிலவற்றைத் தெரிந்து கொள்ள இடமிருக்கிறது. கெட்ட வார்த்தை என்று ஒதுக்கி விடுவதற்குள்ளும் சில வரலாற்றுத் தடயங்கள் இருக்கின்றன.

'மயிர் பிடுங்கி' எனும் சொல் ஒரு சமணத் தடயம். சமணர்களில் ஆன்மிகத்தில் தீவிரமானோர், துறவு கொண்டோர். எவ்வுயிருக்கும் இன்னா செய்யக்கூடாது என்று விரதம் இருப்பவர்கள். தன் முடியை மழிப்பதற்கு பதிலாக ஒவ்வொன்றாகப் பிடுங்கிக் கொள்வார்கள். அவர்கள் தங்கள் முடியை மழித்தால் பேண் போன்ற சில உயிர்கள் இறப்பதற்கு நேரிடும் என்பதாலும், வலியைத் தாங்கிக் கொள்ளும் பழக்கமுடையவர்களாக மாறவேண்டும் என்பதாலும் தங்கள் தலை மயிர்களை ஒவ்வொன்றாகப் பிடுங்கிக்கொண்டார்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது.

பக்தியிலக்கியங்கள் காலக் கட்டத்தில் சமணர்களை எள்ளல் செய்யும் பாடல்கள் இடம்பெற்றன, சமண முனிகளை எள்ளல் செய்யும் வழக்கம் அங்கிருந்து பொது மக்களுக்குள்ளும் பரவ ஆரம்பித்திருக்க வேண்டும். ஒருவனைப் பார்த்து “நீ என்ன பெரிய மயிரைப் புடுங்கியா” என்று கேட்பது, நீ என்ன அவ்வளவு பெரிய சத்ய சீலனா, தர்ம சீலனா, ஒழுக்கத்தைக் கடைபிடிப்பவனா, வலிகளைத் தாங்கிக் கொள்பவனா, தர்மம் செய்து வருபவனா, கடவுள் வழிபாட்டை மறுப்பவனா, வியாக்கியானம் பேசுபவனா, விஞ்ஞானம் பேசுபவனா, மற்றவர்களுக்குக் கற்றுத் தரும் ஆசானா என்று கேட்பதற்கு சமானம்..

என் தம்பி நாத்திகம் பேசியும், பிற மதங்களை வெறுப்பதிலும் கூட சமணத் தடயம் இருக்கிறது, நீ என்ன பெரிய பிடுங்கியா என்பதில் கூட சமணத் தடயமிருக்கிறது. இன்னொரு முக்கியமான விசயம் – எனக்கு நன்றாகத் தெரியும் அவன் நான் எழுதும் எல்லா ப்ளாக் போஸ்டுகள், ஃபேஸ்புக் பதிவுகள், கதைகள், ஏன் கசக்கியெறிந்த கடிதங்கள், ஒளித்து வைத்திருக்கும் காகிதங்களில் இருக்கும் அவளது பெயரைக் கூட மிச்சம் வைக்காமல் படித்துவிடுவான். ஆனால் எதையும் வெளியே காட்டாது, தன்னடக்கத்தோடு நடந்து கொள்வான்.

“பெரிய புடுங்கின்னு நெனப்பு”

ஆகவே நண்பர்களே, இந்த நூறாவது பதிவில் நான் சொல்ல வந்தது என்னவென்றால் (குறிப்பாக மயிரென்றாலே வாயிலேயே அடிக்கும் தங்கை ஒருத்திக்கு),  ‘மயிர் பிடுங்கு’ என்றால் கெட்ட வார்த்தையல்ல.. நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

ஆமாம் சந்தானம் அடிக்கடி சொல்வாரே – நீயென்ன அப்பாடக்கரா என்று இதற்கும் ஞானசம்பந்தருக்கும் ஏதாவது சம்பந்தமிருக்கிறதா???

எதற்கும் ஒரு வார்த்தை அகரமுதல்வனைக் கேட்டுவிடுவோம்.

ஜீவ கரிகாலன்

(பெரிய பிடுங்கி)

நெடுஞ்சாலை - (பஜ்ஜி சொஜ்ஜி - 99)

“கழுத எழுத உட்காந்தாலே புதுசு புதுசா ப்ரச்சனை வருது”

மனதில் ரொம்ப நாளாகவே ஓடிக்கொண்டிருக்கும் கதைக்குதிரையை நேற்றாவது கட்டி இழுத்து லாயத்தில் அடக்கிவைக்கலாம் என்று நினைத்து அமர்ந்தபோது. இரவு பதினோரு மணிக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது.

வாடிக்கையாளருக்கு அனுப்பப்பட்டச் சரக்கினை வணிகவரித்துறையினர், சரியான ஆவனங்களில்லை என்று சொல்லிப் பிடித்து வைத்திருப்பதாகச் சொல்லி ஒரு அழைப்பு. சுமார் 07 மணியிலிருந்து 09 மணி வரை சில நவீன கவிஞர்களை வசைபாடிக் கொண்டிருந்தேன். அப்போதே தோன்றியது அளவுக்கு மீறி பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன், கவிஞர்கள் சாபம் நம்மைச் சும்மா விடாது என்று. முற்பகல் செய்யின், பிற்பகல் விளையும் என்று புரிந்தது.

ஐயப்பந்தாங்கலுக்கு சற்று வசதியான வீடென்று வந்த நாளிலிருந்து, கணினியில் ஏதாவது ஒரு பிரச்சினை இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. கத்தி போய் வால் வந்தது என்கிற கதையாக RAM போய் ஹார்ட் டிஸ்க் பிரச்சனை வந்தது, ஹார்ட் டிஸ்க் போய் யூ.பி.எஸ் பிரச்சனை. 

இணையத்ட் தொடர்பில் பிரச்சனை என மாற்றி மாற்றி ஏதாவது ஒன்று மாற்றி மாற்றி வந்துக் கொண்டிருக்கும். ஒரு வழியாக எல்லாமும் சரியாகி ஒருவாரமாகியும் கணினி முன் உட்கார முடியவில்லை. நம்ம தலையெழுத்து நம்மை ஆல்ட் டேப்** எழுத்தாளராகவே வைத்திருக்குமா என்று நேற்றுவரை நொந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

நேற்றிரவும் அப்படித்தான் ஒரு மண் சார்ந்த கதையை எழுத வேண்டும் என்கிற ஆசையோடு சாணைக்கல்லில் உராயும் உலோகம் போல வண்டியைத் தேய்த்தபடியே ஓட்டிக்கொண்டு வந்தேன். தீட்டிய அரிவாளில் எழுமிச்சை சொருகி வேடிக்கை காட்டியது விதி.

பதினோரு மணிக்கு மேல் அலுவலகத்திலிருந்து ஒரு நபரை, வாகனத்திற்கானத் தகுந்த ஆவணத்தை பிரதியெடுத்து கையில் கொஞ்சம் பணத்துடன் வருமாறு சொல்லிவிட்டு நானும் கிளம்பலானேன்.

சும்மாவே நம்ம ஏரியால அம்மா-மகன் செண்டிமெண்ட் ஜாஸ்தி. இதுல பேலியோ டயட்னு ஒரு புண்ணியவதியின் டயட்டை தொடர்வதால். நான் இளைப்பதை ஒரு கண்ணில் ஆனந்தத்தோடும் மறுகண்ணில் வருத்தமுடனும் பார்க்கும் கதக்களி நயனங்கள் என் அம்மாவுக்கு உண்டு. போதாதைக்கு டயட்டில் 11 மணிக்கெல்லாம் தூங்கிவிடும் பழக்கம் உருவாகிவிட்டதால்,  நான் என் வாகனத்தை எடுக்கப்போகிறேன் என்றதும் அம்மாவுக்கு ஒரே பதட்டம். ‘என்னமோ ஏதோ பிரச்சினை’ என்று நம்மைக் கேட்க, நான் இருக்கும் கடுப்பில் அவருக்கு நேரிடையாக எந்த பதிலும் சொல்லாமல் கர்நாடகா அரசின் மெத்தனத்தோடு வண்டியைக் கிளப்பினேன்.

போரூர் டோல்கேட்டைத் தாண்டி வாகனம் நிற்கிறது. அலுவலகத்திலிருந்து ஆள் வரும் வரை காத்திருக்கலாம் என்று அடைக்கவிருந்த ஒரு பேக்கரியில் வண்டியை நிறுத்தி, இருக்கின்ற கோபத்தை டயட் சீட்டிங் செய்து ஆற்றுப் படுத்தினேன். இப்படியாக நித்தமும் காரணம் கிட்டக் கடவுக.

டோல்கேட் ஒரு தனித்த உலகமாக இருக்கிறது, முன்பெல்லாம் பயணவழி உணவு விடுதி எனக்கு ஆச்சரியமான ஒன்றாக இருக்கும், நகரத்திலிருந்து துண்டித்து பெரும்பாலும் அருகே எந்த கிராமமும் இல்லாத விடுதிகளில் வேலை செய்யும் ஆட்கள் அவர்கள் வாழ்க்கையை நினைத்தால் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும். நான் சொல்வது 90களில் ஆரம்பித்த தசாப்தத்தை. (அதற்குப் பின்னர் அவ்வாறான விடுதிகள் மீது சாபமிடவே தோன்றுகிறது). இப்போது டோல்கேட்டும் அப்படித்தான்.

சுங்கசாவடி என்றழைக்கப்படும் சுங்கவரி வசூலிக்கும் கொள்ளைக் கும்பலோடு, சாலைப்போக்குவரத்து அதிகாரிகள், ரோந்து செல்லும் காவல் துறை, வணிக வரித்துறை அதிகாரிகள் என்கிற கும்பலும் இருக்கிறது. பகலை விட இரவு சுறுசுறுப்பாக இருக்கிறது, ஒன்றிரண்டு தேநீர் கடைகள், இளநீர் கடைகள் என ஆளுங்கட்சி உறுப்பினர் அட்டை வைத்துக் கொண்டவர்களுக்கு தொழில் செய்யும் இடமாகவும், நீண்ட வரிசையில் நிற்கும் வாகனங்களை வைத்துப் பார்க்கும் போது, நெடுஞ்சாலைப் போக்குவரத்து உண்மையிலேயேக் காலத்தை மிச்சப்படுத்துகிறதா என்று யோசிக்க வைக்கிறது.

கோபு ராசுவேல் சொன்னது ஞாபகத்திற்கு வந்தது, 2000ங்களில் கடலூரில் இருந்து பாரீஸுக்கு செல்லும் பேருந்துகளில் இடது முகப்பில் 3.30 மணி நேரம், 04 மணி நேரம் என்று சென்னைக்கு செல்லும் பேருந்துகளில் பயண நேரம் ஒட்டப்பட்டிருக்குமாம். ஆனால் இப்போது அதிவிரைவு ஆம்னி பேருந்தில் கூட நான்கரை மணி நேரம் ஆகின்றது, அரசுப் பேருந்துகளில் என்றால் 05.30 மணி நேரம் வரை ஆகிறது. சாலைப் போக்குவரத்தில் விபத்துகளின் எண்ணிக்கை குறைந்தாலும், விபத்துகளினால் ஏற்படும் மரணங்களின் சதவீதம் ஏறியதாகச் சொல்கிறார்கள். உடலுறுப்பு மாற்றம் செய்யப்பட்டவர்களின் SURVIVAL RATE போல விரிவாக்கப்பட்ட சாலைகளினால் உண்டாகும் பிரச்சனைகள் அதற்கு முன்பிருந்ததை விடவும் ஏராளம்.

பல்கிப் பெருகிப் போய் விழாக் காலங்களில், விடுமுறைக்காலங்களில் பல கிலோமீட்டர் நீளத்திற்கு க்யூவில் நிற்கும் பேருந்துகளும், லாரிகளும் மிக அபத்தமான சாலைப் போக்குவரத்து முறைகளைக் கொண்ட நாடுகளில் நிரந்தர இடம் பிடிக்கும் நாடாகவே காட்சியளிக்கிறது. RFID என்கிற தொழிற்நுட்பம் இந்தியாவுக்கு வந்து பிரபலமாகியது ஆம்னி பஸ்களின் காலத்திலிருந்தே தான், ஒவ்வொரு வாகனத்திலிருக்கும் ஆர்.எஃப்.ஐ.டி பார்கோடினை ஸ்கான் செய்தாலே அந்த வாகனத்திற்குறிய சுங்கக் கட்டணம் அதற்கான வங்கிக்கணக்கிலிருந்து கழித்துக் கொள்ளும்படி வைத்துக்கொண்டால் மிகப்பெரிய அளவில் இந்த நெரிசலைக் கட்டுப்படுத்த முடியும். ஆனால் ஒரு பெரிய நிறுவனம் இந்தியா முழுக்க டெண்டெரெடுத்து, மக்களவையில் அறிவித்து, ஜனாதிபதி உரையில் அறிவித்து இதை ஒரு புரட்சியாக செய்தால் தான் டிஜிட்டல் இந்தியா உருவாகும் அல்லவா. ஆனால் இப்படியானத் தொழிற்நுட்பத்தை பல தொழிலதிபர்களும், அரசியல்வாதிகளும் கடுமையாக எதிர்ப்பார்கள்.

ஏனென்றால் முறையான உரிமம் பெறாத வாகனங்களின் சதவீதம் நாளுக்கு நாள் அதிகமாகிக் கொண்டேயிருக்கிறது என்று ஒரு முன்னாள் சாலைப் போக்குவரத்து அதிகாரி சொன்னது ஞாபகமிருக்கிறது. 

நேற்றும் கூட வணிகவரித் துறையினர் நிப்பாட்டிய சில வாகனங்களில் கண்ணாடி கூட இறக்கப்படாமல் வாகனவோட்டிகள் செய்த சமிஞைகளுக்கு கட்டுப்பட்டு வாகனங்களை சோதனை செய்யாமல் அனுப்பிய அதிகாரிகள்(அல்லது அதிகாரிகளின் டிரைவர்கள்). அவர்களுடைய முகங்கள் இந்த தேசத்தின் சமரசங்களின் அடையாளம். நினைத்துப் பாருங்கள் வங்கிக்காக எடுத்துச் செல்லப்பட்டதாகச் சொல்லப்பட்ட கரன்சிகளில் நிரப்பிய அம்மூன்று கண்டெயினர்கள் எங்கெங்கு சென்றது என்பதை சுங்கச்சாவடியில் எடுக்கப்படும் ஆர்.எஃப்.ஐ.டி ஸ்கேன் அறிக்கைகளில் கண்டுபிடித்து விட முடியும். அமுல்படுத்தப்படும் புதிய சாலை விதிச்சட்டம் என்னென்ன கேடு தரவிருக்கிறதோ தெரியவில்லை, இந்த நல்ல விஷயத்தைக் கட்டாயமாக்கினால் புண்ணியம்.

சரி நம்ம கதைக்கு வருவோம், நம்ம வாகனம் சிக்கலில் மாட்டிக் கொண்டிருக்க, தாளமுடியாத கொசுக்கடியில் இத்தனை சமாச்சாரங்களை அவதானித்துக் கொண்டிருந்த ஆர்வத்தின் செவிலில் பவ்யமாய் அறை விட்டது, ஓட்டுனரின் புலம்பல். அவர் தோளில் தட்டியபடி, அங்கு அபராதம் கட்ட வரிசையாக நின்று கொண்டிருந்தவர்களில் கடைசியாகப் போய்  நின்றுக் கொண்டேன். ஒவ்வொரு கோப்பினை முடிப்பதற்குள்ளும் பத்து முறையாவது கொட்டாவி வந்தது அந்த அதிகாரிக்கு. இத்தனை தாமதமாகப் போனதும் ஒருவிதத்தில் நல்லது தான். இருபத்தெட்டு லட்சமுள்ள பொருட்களுக்கு ஐந்து சதவீத அபராதம் என்று கால்குலேட்டரில் கணக்கு போட்டார். என் கையிலிருந்த சொற்ப பணம், அலுவலகத்திலிருந்த, சக ஊழியரிடமிருந்த பணமென்று நாங்கள் திரட்டிய பணம் வெறும் பதினோராயிரம் தான் இருந்தது.

இத்தனை யோக்யதை பேசுறோம், நம்ம நிறுவனத்திற்காக கையூட்டு கொடுப்பது மட்டும் எந்த விதத்தில் ஞாயம் என்று தோன்றினாலும், அதிகாரிகள் முகம் சற்று நேர்மையாளர்களாகத் தான் தெரிந்தது. எல்லாவற்றிட்கும் ரசீது கிழித்துக்கொண்டிருந்தார், அவருக்கும் டார்கெட் பிரச்சினை, டார்கெட் தாண்டிய பின்னர் தான தனக்கான வரும்படி போல. நமக்கு எதுக்கு வம்பு என்று நொந்தபடி “சார் பணம் கொஞ்சம் கம்மியா இருக்கு” என்றேன்.

”எவ்வளவு”

“வெறும் 11000 தான் சார் இருக்கு. கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணுங்க சார்”

“உங்களப்பார்த்தா பாவமா இருக்கு, இந்தப் பணத்தை எப்படி க்ளைம் பண்ணுவிங்க?”

“எங்க சார் கஸ்டமர் கிட்ட இருந்து வசூலிக்க முடியாது. எங்க மேலதான் தப்புன்னு சொல்வார்”

“சரி உங்களுக்காக மூவாயிரம் கொறச்சே வாங்க்கிறேன். ஆனா இனிமே இதமாதிரி நடந்துக்காதிங்க. நீங்கெல்லாம் படிச்சவங்க தானே!!”

அதிகாரிகளுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு கடந்து செல்கையில் தான். ட்ரைவர் சிரித்தபடியே வந்துச் சொல்லிவிட்டுப் போனார்.

“28 லட்சத்துக்கு ஐந்து சதவீதமென்றால் 140800 தானே வரும்.. நீங்க என்ன ஒரு மூவாயிரத்தி சொச்சம் கம்மியாயிருக்குன்னு சொல்றிங்க அவரும் உங்களுக்காக வாங்கிக்கிறேன்னு சொல்றாரு… ” என்றார்.

“எப்படி எப்படி?”  என்று மறுபடியும் ஆவணத்தைப் பார்த்தேன் 28 லட்சத்து சொச்சத்தில் 05 சதவீதம் 140800ரூபாய்களே வந்தது. எப்படி எங்கள் கண்களுக்கு அது 14800 என்று தெரிந்தது.

மறுபடியும் ட்ரைவர் என்னிடம் “எப்படி சாரி நீங்க 14000னு சொன்னத அவரும் நம்பினார், அவர் தான கால்குலேட்டர்ல போட்டார்?” என்று கேட்டபொழுது.

எனக்கு தூத்துக்குடி கேசரி ஞாபகம் வந்தது. செல்போனில் அவளுக்கு ‘குட்நைட் J J’ என்று தகவலனுப்பிக் கொண்டே சிரித்தபடி ட்ரைவரிடம் சொன்னேன்.

“நான் பத்தாங்கிளாஸ்ல கணக்குல 97 மார்க் தாம்பா வாங்குனேன்”

“அப்போ அந்த அதிகாரி??”

“அவர் நூத்துக்கு நூறு மார்க்கும் வாங்கியிருப்பாரு” என்றேன்..

சலிப்பு, சிரிப்பு, கோபம் மூன்றும் கலந்த கலவையோடு சொல்லிக்கொண்டே போனார்.

“அதனால தான் நான் கணக்குல ஃபெயிலாயிட்டேன்”

- ஜீவ கரிகாலன்

பின் குறிப்பு :

**  ஆல்ட் – டேப் எழுத்தாளரென்றால் – கீ போர்டில் ஆல்ட் டேப் பொத்தான்களைப் பயன்படுத்தி யாரும் பார்க்காத பொழுது எழுதுபவர்கள் என்று அர்த்தம்.

எவ்ளோ நாளாச்சு..

வீட்டுல அம்மா கையால ஒரு கோப்பைத் தேநீரோடு இப்படி போஸ்ட் எழுதி. சுமார் இரண்டு வருடங்களிருக்கும். கணினியில் பழுதானவுடன் நிறுத்தினேன். சொல்லிக்கொள்ளும்படியாக புதிதாக எந்தக் கதையும் கட்டுரையும் எழுதவில்லை. ஆனால் நிறைய வேலைகள் இருந்தன, மீண்டும் பழுது பார்க்கும் வரை இவற்றை நிறுத்தி வைப்போம் என்ற முடிவில் இருந்தேன்.

புத்தக வெளியீட்டிற்கு அதிகப்பட்சம் 3000 – 4000க்குள் இதுவரை நடத்தியிருந்தோம். ஆனால் ஏதோ ஒரு பேராசை, இக்சாவில் சற்றே கூடுதலான பட்ஜெட்டில் ஒரு நிகழ்வு நடத்திவிட்டோம். ஏனென்றால், என் எழுத்தை கவனித்து யாரும் வரப்போவதில்லை. கிட்டதட்ட 40 கூட்டங்கள் வரை இந்த ஐந்து வருடங்களில் நடத்திய ஒரு மனிதனாக என்னை நண்பர்கள் அங்கீகரிப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையோடு இருந்தேன். கண்டிப்பாக நூற்றுக்கு குறையாது என்று நினைத்திருந்தேன். குறையவில்லை. வந்திருந்த அனைவருக்கும் நன்றி.

கௌதம சித்தார்த்தனும், அபிலாஷும் நான் சந்தித்தவரை நல்ல விமர்சகர்கள். ஆகவே, அவர்கள் வைக்கப் போகும் விமர்சனம் குறித்து அச்சமிருந்தது. அதனாலேயே வீட்டில் அம்மாவிடமும், மாமாவிடமும் மட்டும் சொல்லிவைத்திருந்தேன் (இவர்கள் தான் என்னை எந்தக் குறையுடனும் ஏற்றுக்கொள்பவர்கள்). ஆனால் சென்னை தினக் கொண்டாட்டத்தில் என்னுடைய நிழற்படத்தோடு செய்தி ஒன்று வெளிவந்திருந்தது. வீட்டில் விசாரித்த எல்லோருக்கும் அடுத்த நாள் நிகழவிருக்கும் புத்தக வெளியீடு பற்றிய செய்தியும் சொல்லப்பட, கிட்டதட்ட 15 பேர் கொண்ட குழுவாகத் தயாரானது. சரி, அதுவும் நல்லது தான் மழைக்காலத்தில் நண்பர்கள் வரமுடியாமல் போனாலும், பேச்சாளர்களுக்கு தெம்பாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன். மழை போல நட்பு வந்தது. மழை வரவில்லை.

கடைசியாக நான் எழுதிய கதை – 23-04-2014. இந்தத் தொகுப்பில் இருக்கும் நீரோடை. 2010ல் எழுதப்பட்டிருந்த கரூரிலிருந்து மான்செஸ்டர் வரை என்கிற கதையும் இந்நூலில் உண்டு. ஓரளவுக்கு நல்ல பெயரெடுத்துக் கொடுத்திருக்கிறது இந்தத் தொகுப்பு. செலவோடு செலவாக கணினியும் பழுது பார்க்கப்பட்டது. இனித் தொடர்ந்து எழுத எனக்கு சாத்தியம் இருக்கிறது. பார்ப்போம்.

என் வளர்ச்சிக்கு மிகப்பெரிய காரணம், என் அலுவலகம் தான். நான் எழுதுபவனாக என்னை, நிறுவனத்தின் இரு நிறுவனர்களும் அங்கீகரித்துள்ளனர். எனக்கான வெளியை சாத்தியப்படுத்தியது அதுதான். இல்லாவிட்டாலும் எழுதிக்கொண்டிருப்பேன். ஆனால் தனியாகத் தான். நண்பர்களோடு இப்படி சேர்ந்து இயங்கிட முடியாது.

மிக முக்கியமாக நான் குறிப்பிடப்படவேண்டியது, நிகழ்ச்சியைத் தொகுத்து வழங்கிய பாரதியைப் பற்றி, பாரதி என்றால் வெறும் பாரதி மட்டுமல்ல அவனது நான்கைந்து நண்பர்களோடு சேர்த்து தான். இதோடு நாகப்பிரகாஷையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். தமிழில் வாசிப்புக் குறைந்துவிட்டது என்று சொல்பவர்களுக்கு, தமிழ் எழுத்தின் எதிர்காலம் என்ன என்று கேட்பவர்களுக்கெல்லாம் பதிலாக இவர்களைத் தான் பார்க்கிறேன்.

நாளைய எழுத்து இவர்களிடம் தான் இருக்கிறது. இவர்கள் ஆங்கிலம், தமிழ் என இரண்டு மொழிகளில் தீவிர வாசிப்பு இருக்கிறது, முக்கியமாக தொழிற்நுட்ப சாத்தியங்கள் அவர்களுக்கு மிகப் பெரிய பாய்ச்சலை சாத்தியமாக்கும். ஆனால் இவர்கள் இன்றைய மடாதிபதிகளாக சுற்றித்திரியும் எழுத்தாள பிம்பங்களை நெருங்காமல் இருக்க வேண்டும். ஆசான், குரு என்று எவரையும் சொல்லிடக் கூடாது, அவர்களை POLLUTE பண்ணுவதற்கான எல்லா ஆயத்தங்களையும் செய்யத் தயாராகிவிடுவார்கள்.

இவர்கள் தீவிரமாக எழுத ஆரம்பிக்கும் காலக்கட்டம் இலக்கியத்தில் மீண்டும் ஒரு போக்கை உருவாக்கும். ஏனென்றால் 1990-2010வரை அல்லது 1995-2005 வரை சமூகச் சூழலில் அடிப்படையாக ஒரு குழப்பம் இருந்தது. தலைமுறை இடைவேளைகளில் இருந்த தூரங்கள் குறைந்ததிலிருந்து, தொழிற்நுட்பம் மற்றும் வாழ்க்கை முறை சார்ந்த திடீர் மாற்றங்கள், நுகர்வுத் தன்மை ஆகியன உருவாக்கிய சிக்கல்களில் எழுதிக் கொண்டிருந்தவர்கள், அதை மோசமான காலக்கட்டமாக பலர் சொல்லிக்கொண்டு வருவதைக் கேட்டிருக்கிறேன். குறிப்பாக 2000க்குப் பிறகு சொல்லிக் கொள்ளும்படியாக எந்த எழுத்தும் வரவில்லை என்று சொல்பவர்களுக்கு, நம்பிக்கை அளிக்கும் எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது என்று நான் நம்புகிறேன்.

நம்பிக்கை என்பதே ஒரு தொடக்கம் தானே.